مورگان استنلی ویلسون: بازار اوراق قرضه قبلاً «نرخ بهره را افزایش داده» برای فدرال رزرو، و بازگشت سهام آمریکا به دو نشانهٔ اصلی بستگی دارد

نوسانات شدید بازار اوراق قرضه به‌صورت پنهانی عملکرد سیاست انقباضی فدرال رزرو را بر عهده گرفته‌اند و این الگوی نادر چارچوبی تفسیری جدید برای جهت‌گیری بازار سهام ایجاد کرده است.

مایک ویلسون، استراتژیست ارشد سهام مورگان استنلی، در آخرین گزارش هفتگی خود اشاره کرد که با افزایش بازده اوراق خزانهٔ ۱۰ سالهٔ آمریکا به میزان ۱۲۰ نقطه پایه از فوریه، شرایط مالی به‌طور قابل‌توجهی سخت‌تر شده‌اند و بازار اوراق قرضه به‌طور مؤثری جایگزین فدرال رزرو در انجام افزایش نرخ بهره شده است؛ این امر ممکن است به فدرال رزرو اجازه دهد از افزایش بیشتر نرخ بهرهٔ سیاستی خودداری کند. ویلسون معتقد است اگر داده‌های شاخص قیمت مصرف‌کنندهٔ (CPI) آمریکا که این چهارشنبه منتشر می‌شود، متعادل باشد، فشار بر بازده بلندمدت و انتظارات بازار از نرخ بهرهٔ سیاستی کاهش خواهد یافت.

در این زمینه، ویلسون دو نشانهٔ پیش‌بینی‌کنندهٔ اصلی را برای سرمایه‌گذاران ارائه کرد: عملکرد نسبی سهام بانکی و شاخص MOVE که نوسانات بازار اوراق قرضه را اندازه‌گیری می‌کند. او تأکید کرد که تغییرات نوسانات بازار اوراق قرضه نسبت به سطح مطلق بازده‌ها نشانه‌گرتر هستند و گزارش‌های سود سه‌ماههٔ این هفته از JPMorgan، گلدمن ساکس، سیتی و ولز فارگو پنجرهٔ مشاهدهٔ کلیدی خواهند بود.

اثرات انقباضی بازار اوراق قرضه اکنون آشکار شده‌اند

در گزارش «گرم‌کردن هفتگی» منتشرشده در روز دوشنبه، ویلسون اشاره کرد که عوامل متعددی در حال حاضر در حال عمل هستند و اثرات انقباض پولی اکنون در بازار عمل می‌کنند: بازده اوراق خزانهٔ ۱۰ سالهٔ آمریکا از فوریه تاکنون ۱۲۰ نقطه پایه افزایش یافته، شاخص دلار آمریکا تقویت شده و قیمت نفت همچنان بالا باقی مانده است که این‌ها در مجموع منجر به انقباض قابل‌توجهی در شرایط مالی شده‌اند.

بازده اوراق قرضهٔ دولتی جهانی اکنون برای اولین بار از سال ۲۰۰۰ فراتر از ۴٪ رسیده است. ویلسون معتقد است با قیمت‌گذاری قابل‌توجه نرخ‌های بالاتر توسط بازار اوراق قرضه، فشار سیاستی واردشده بر کِوین ورش، رئیس فدرال رزرو، در واقع کاهش یافته است. اگر داده‌های CPI این هفته از حد انتظار فراتر نرود، شیب صعودی بازده بلندمدت ممکن است شروع به تسطیح کند.

رشد شاخص S&P 500 پنهان‌کنندهٔ واگرایی درونی است

ویلسون اشاره کرد که دلیل اینکه شاخص S&P 500 هنوز به‌طور کامل انقباض فعلی شرایط مالی را منعکس نکرده، تمرکز شدید سود این شاخص در چند سهام فناوری بزرگ‌مقیاس متمرکز بر هوش مصنوعی است؛ رشد بالقوهٔ این شرکت‌ها برای مقابله با تأثیر افزایش هزینه‌های سرمایه کافی است.

این واگرایی ساختاری اکنون به‌طور قابل‌توجهی در عرض بازار منعکس شده است. شاخص S&P 500 با وزن برابر از مارس تاکنون ۶ درصد عقب‌تر از شاخص وزن‌دار بر اساس ارزش بازار پیش رفته است که نشان‌دهندهٔ فشار بیشتر بر سهام معمولی ناشی از افزایش نرخ‌های بلندمدت است. ویلسون تأکید کرد که برای اکثر سهام، افزایش سریع بازده‌ها آسیب‌های قابل‌توجهی ایجاد کرده است.

دو نشانه تعیین‌کنندهٔ گذشتن از بدترین لحظه است

ویلسون پیشنهاد کرد که سرمایه‌گذاران برای تشخیص اوج‌گیری فشار بازار، دو شاخص را زیر نظر داشته باشند.

اولین شاخص، شاخص MOVE است که نوسانات بازار اوراق قرضه را اندازه‌گیری می‌کند. ویلسون معتقد است آنچه واقعاً مهم است، سطح مطلق بازده‌ها نیست، بلکه سرعت تغییر بازده‌ها و نوسانات آن‌ها است. کاهش شاخص MOVE نشانهٔ مهمی از کاهش فشار در بازار اوراق قرضه خواهد بود.

دومین شاخص، عملکرد نسبی سهام بانکی است. این هفته همزمان با افشای متمرکز گزارش‌های سود سه‌ماههٔ JPMorgan، گلدمن ساکس، سیتی و ولز فارگو است. ویلسون معتقد است اگر گزارش‌های سود این بانک‌ها قوی باشد، نشانهٔ بسیار مهمی از «رفع کامل هشدار» خواهد بود.

نگرانی‌های رکود ممکن است اغراق‌آمیز باشند

هرچند ویلسون خطر تبدیل شدن افزایش پایدار بازده‌ها به مانع رشد را می‌پذیرد، اما در حال حاضر معتقد است این سناریو هنوز محقق نشده است. او اشاره کرد که این دوره از افزایش بازده‌ها عمدتاً ناشی از رشد اقتصادی خود و تقاضای سرمایه‌ای که ایجاد می‌کند، نه صرفاً تورم یا انتظارات سیاستی است.

از دیدگاه نرخ بهرهٔ واقعی، ویلسون نرخ موثر بانک مرکزی (۳٫۸۸٪) را از نرخ سالانهٔ CPI فعلی (حدود ۳٫۴٪) کم کرده و گستره‌ای به‌دست آورده که بسیار پایین‌تر از سطوح اوج‌گیری قبل از رکودهای پیشین است؛ این نشان می‌دهد که انتظارات منفی بازار از چشم‌انداز رشد اغراق‌آمیز است. همراه با انتظارات مثبت از فصل آیندهٔ اعلام سود، ویلسون نتیجه گرفته که عملکرد سهام آمریکا هنوز ظرفیت بهبود دارد.